Fijne Kerstdagen en een gelukkig, gezond en reislustig Nieuwjaar!

We zijn dus weer thuis! Dat is wel even een ommekeer. Vanuit een omgeving waar het dagelijks nog ruim 28 graden was, terug naar een koud en winderig Nederland. Nu zijn koud en winderig 2 relatieve begrippen. Het is hier nu 12 graden, terwijl voorspellers zeggen dat op 19 februari de 11-Stedentocht verreden gaat worden. Hmmm… Het kan maar zo.

We hebben onze vorige blog beeindigd met een beschrijving van onze laatste dagen in Montevideo; de auto in de container, ritje op de hop on hop off bus, lekker eten in de Mercado etc. Op 5 december zijn we via Madrid naar Nederland gevlogen. De reis was op zich prima, echter de laatste paar uren gingen gepaard met nogal wat turbulentie etc. Het was wat hobbelig om het zo maar te zeggen. Groot was onze verbazing op Schiphol toen we verwelkomd werden door een aantal goede vrienden; Harry en Marijke, Harald en Mariska, Natasja, Lucien en Sandra. Koffie met appelgebak!

Het mooie van op reis gaan is ook weer het thuis komen. Rustig bijkomen en je de tijd gunnen om na te genieten, foto’s te ordenen, de boel wat opruimen etc. M.a.w. vergeet het maar.
Al heel gauw komen de oude dagelijkse bezigheden weer naar voren, die je 4 maanden geleden achter je had gelaten; Familie en vrienden, de Rotary, de KWS, de klanten en het werk etc. Het gevoel van weggeweest te zijn maakt dus al weer snel plaats voor de dagelijkse invulling. Soms lijkt het alsof de reis al weer heel lang geleden is. Gelukkig wordt je er nog wel regelmatig aan herinnerd. Nog duidelijk zijn namelijk de witte contouren op je voeten te zien van de slippers die je elke dag aan had. Dat zal ook wel niet zo lang meer duren… Blijft nog wel het ophalen van de auto uit Hamburg op 4 januari a.s. en dan is het klaar. Hij is nu bijna in Dakar…

We hebben een geweldige reis gehad, wat door bepaalde oorzaken enigszins korter is uitgevallen dan oorspronkelijk gepland was. Het gaat in deze om de kwaliteit en niet om de kwantiteit, zullen we maar zeggen. We hebben heel veel leuke momenten meegemaakt, doch ook een aantal minder leuke momenten. De ervaring leert dat je meestal de leuke momenten blijft herinneren. Gelukkig maar.
Ook zijn er een aantal enerverende momenten geweest, zoals de aardbevingen in Valparaiso, Chile. Dat was echt wel een aparte gewaarwording. De auto stond te schudden op de camping en wij stonden er naast en konden niets doen. Na 3 minuten was het weer afgelopen. Daags erna hoorden we dat het een beving van 8.4. was….

We hebben heel veel mooie dingen gezien en een groot aantal leuke medereizigers ontmoet. Een aantal ervan gaan we het komend jaar vast eens opzoeken. Dit hoort ook bij het op reis zijn. Reizen is dus niet alleen maar mooie natuurplaatjes zien, doch ook het toevallig ontmoeten van bijzondere mensen waar je daarna soms een tijdje mee optrekt. In deze denken we aan het dirigentenechtpaar Patricio en Marina in Talca (Chili), waar we 6 dagen in de ‘kost’ zijn geweest en die ons overal mee naar toe hebben genomen. Dit plan je niet van te voren, dit overkomt je.

Wat we ook heel erg leuk hebben gevonden zijn de vele app’jes, sms’jes, e-mails en bovenal de vele reacties op het blog die we van heel veel mensen hebben ontvangen. Soms ‘schoten’ de bezoekersstatistieken door het plafond heen. Wat zijn we populair (!) denk je dan op dat moment. Een leuke, treffende reactie was die van Harrie: Reizen is soms afzien, aanpassen, doen wat moet, in plaats van doen wat je wilt. Kortom, reizen is als het leven zelf.

Daarmee willen wij ons laatste blog van onze reis en van dit jaar afsluiten. We willen jullie allemaal hartelijk danken voor jullie belangstelling, reacties, medeleven etc.
Bovenal willen we jullie bij deze een gezond, reislustig en avontuurlijk jaar toewensen en graag tot ziens in 2016!

Lieve groeten Piet en Marian

Advertenties

De laatste weken in Zuid Amerika, Adios Amigos !

In ons laatste blogbericht hebben we verslag gedaan van onze uitdagingen die we zijn tegen gekomen op de weg naar Buenos Aires en daarna van onze reis naar Camping Paraiso Suizo, ruim 80 kilometer ten oosten van Montevideo. Daar zijn we op 23 november aangekomen en we zijn er uiteindelijk ruim anderhalve week gebleven. We hebben er wat vakantie gehouden, uitstapjes gedaan in de omgeving, o.a. naar Puente del Este en bovenal hele leuke en gezellige mensen op de camping ontmoet, waarvan we vast een aantal terugzien in Duitsland.

Deze camping – beter gezegd; een soort overlander meeting point – wordt reeds 20 jaar gerund door Heinz, een 61 jarige Zwitser en zijn vrouw Sylvia. Zij hebben ons  erg goed geholpen met het regelen van de documenten die nodig zijn voor de verscheping van onze auto. Hij kent namelijk de mensen van het kantoor KMA in Montevideo erg goed. Op grond van onze ervaringen met Heinz en ook met Sylvia, raden wij dan ook een ieder aan om zijn / haar reis te beginnen, dan wel te eindigen bij hun op Paraiso Suizo. Zij kunnen je met raad en daad behulpzaam zijn bij alle voorkomende – wij noemen ze nu maar – uitdagingen etc. Ook bieden ze gelegenheid om je auto er voor langere tijd te stallen als je tussentijds naar huis wilt. In Uruguay kan dat maximaal een jaar. Bovendien zijn er vaak meerdere overlanders, waar je veel van kunt leren. Hebben wij ook gedaan…

Afgelopen maandag zijn we met de bus naar Montevideo gegaan om nog een aantal documenten voor de verscheping te ondertekenen. Een uitstapje je naar Montevideo, ook wel even leuk. Het schema van de verscheping die men ons op het kantoor van KMA voorstelde was namelijk zo, dat we woensdags de auto in de haven moesten brengen, waarna deze door de douane kon etc. Daarna zou de auto een paar dagen in een  depot worden gedaan en zondags zou ie dan ‘ingeblikt’ worden in een container en dinsdag 8 december vertrekken naar Hamburg. Bovendien lag het schip – de Grande Atlantico – goed op schema. Dat klonk dus allemaal prima. Echter, als je een tijdje in Zuid Amerika rond rijdt – al is het maar ruim 4 maanden – dan moet je geleerd hebben dat het plannen en het tijdig nakomen van afspraken, nu niet echt een van de sterkste kanten  van de Zuid Amerikaan is… Hier moet je gewoon rekening mee houden. Echter, het komt uiteindelijk meestal wel goed.

Intussen had Marian geprobeerd om onze tickets te wijzigen, dan wel een goedkoop alternatief te vinden. Doordat de auto al eerder weg zou gaan, was het voor ons ook niet echt leuk om langer dan nodig in Montevideo  te blijven. Een goedkoop alternatief lukte gelukkig op het laatste moment. M.a.w. op 5 december vertrekken  we richting Madrid / Amsterdam en komen we op 6 december op Schiphol aan.  Dit even als mededeling tussendoor.

Kortom, afgelopen woensdag zijn we dus vertrokken van Paraiso Suizo. De dag er voor hebben we de kist en alle andere zaken van de imperial afgeschroefd en deze woensdagochtend in de Toyota gedaan. Het was dinsdag warm, ruim 30 graden! Het tempo lag dan ook niet zo hoog. Was ook niet nodig, we hadden tijd zat. Gelukkig is er dan ook ‘hulp’ van Patricia. Het biermerk van Uruguay en verkrijgbaar in literflessen. M.a.w. je hoeft niet zo vaak om een ‘biertje’ te vragen.  We hadden met de mensen van KMA afgesproken om woensdagmiddag om 14.00 uur in Montevideo te zijn, voor het kantoor van KMA, aan de Calle de 25e Mayo. Een vrij drukke weg in het hartje van Montevideo. De rit er naar toe ging goed en om ruim 10 minuten voor twee uur stonden we dus voor het gebouw. Wij Hollanders zijn natuurlijk op tijd, aan ons zal het niet liggen. We gingen er vanuit dat men ons niet lang zou laten wachten. Het was namelijk een erg drukke straat en mogelijk kon er politie komen die ons zou wegsturen. Om een lang verhaal kort te maken. Marian heeft in haar uppie ruim een uur zitten wachten in de auto, noem het maar het fort verdedigen, terwijl ik in stukjes van “wait 10 more minutes” binnen op een invoice moest wachten, zodat ik kon betalen om daarna met een paar mensen van het kantoor naar de haven te gaan.  M.a.w. om ongeveer 15.00 uur gingen we met z’n allen richting de haven, waar alles verder gladjes verliep; naar de Aduana, door de scanner en naar het depot om de auto te stallen. Echter, wat schetste onze verbazing; de container stond reeds klaar, een aantal (7) mensen stonden op ons te wachten – slechts 2 deden het werk –  en de auto kon direct in de container worden gereden en deze kon daarna worden afgesloten en verzegeld. Na een klein uurtje (!) was alles dus gefikst en daar stonden we dan met onze koffer die we van Heinz hadden gekregen en onze 2 rugzakken. Een aardige havenemployee heeft ons toen naar de uitgang van het haventerrein gebracht. Kortom, we waren klaar met de inscheping van de auto. Zo kan het dan ook weer in Zuid Amerika. Verder moeten we het nu maar los laten. We kunnen er niets meer aan doen. Op internet kun je via de app ‘marine traffic’ het schip – Grande Atlantico van Grimaldi -volgen.  Dat gaan we dus binnenkort maar doen.

Gezien het feit dat we dus zaterdag 5 december vliegen, hangen we nog even een paar dagen de toerist uit in Montevideo. M.a.w. een tochtje met de hop on hop off bus, even eten in de Mercado en zo nu en dan een wijntje en een biertje op het terras. Hoe mooi kan het allemaal zijn…

DSC_0203DSC_0147

DSC_0151DSC_0180DSC_0186DSC_0188DSC_0194DSC_0200DSC_0212DSC_0232DSC_0236DSC_0240DSC_0246DSC_0250DSC_0255DSC_0260DSC_0266DSC_0286 DSC_0290DSC_0297DSC_0302DSC_0305DSC_0306

Van SC de Bariloche naar Montevideo, dat was echt wel een uitdaging …

Op vrijdag 13 november zijn we uit SC de Bariloche vertrokken. We hadden het plan opgevat om de Routa 40 te volgen, richting het noorden en dan op enig moment af te buigen naar het oosten richting San Rafael en San Luis en dan richting Buenos Aires. We hadden onderweg onze campingplaatsen gepland en uitgezocht. De Routa 40 moest een mooie route zijn en we hadden er zin in. Echter, na ruim 100 km kregen we een tegenslag. Van een grote tegemoetkomende  vrachtauto kregen we een steen tegen en door het raam. In het raam ontstonden een aantal scheuren en er zat een gat in. Tja, dat was dikke pech. Dit gebeurde vlak voor de driesprong; rechtdoor de Routa 40 verder en rechtsaf naar de grote plaats Neuquen, nog 300 kilometer… Een vrachtautochauffeur die we tegenkwamen op een parkeerplaats adviseerde ons naar Neuquen te gaan en daar het raam – provisorisch – te laten repareren. Dit is een grote plaats waar vele garages zijn en ook een z.g. Autoglass Reparacion. Tja… dat was een lelijke streep door de rekening. We hebben toen toch maar even ons verstand gebruikt en de raad van deze vrachtwagenchauffeur opgevolgd. We hadden ook geen zin om de gehele tocht met een gebroken raam te rijden, met alle risico’s van dien. Kortom, het plan werd omgegooid en we zijn naar Neuquen gereden. Het was voor ons toch wel vrijdag de 13e die dag… De weg was in het begin redelijk heuvelachtig en het was warm. Op enig moment ging weer de temperatuurmeter een aantal keren omhoog. Tja, ook daar wordt je niet vrolijk van, zeker niet daar in de ‘middle of nowhere’.  Gelukkig zakte de temperatuur weer naar normaal en we zijn rustig naar Neuquen gereden, door de pampas, zonder verdere problemen,  Pampas; alleen maar struikjes en bosjes en gelukkig op die weg wel verkeer. Het is namelijk een doorgaande route richting Patagonie. In Neuquen hebben we een camping gevonden en de volgende dag – zaterdag – een garage opgezocht. Op zaterdag werkt men wel, doch tot 13.00 uur. M.a.w. we hadden toch wel wat haast om de boel te laten repareren en onze auto na te laten kijken. Na enig zoekwerk vonden we een bedrijfje (Autoglass Reparacion) wat ramen repareert en ook werd ons daar een Toyota garage getipt. Hier konden we nog net terecht, nadat iemand voor ons had gebeld. Zo gezegd zo gedaan. Bij de Toyotagarage bleek tevens dat de pakking bij de achteras differentieel lekte. Dat kon er ook nog wel bij… zucht. Men garandeerde ons echter dat dat geen probleem zou zijn. Echter, we zaten midden in de desert, we moesten nog ruim 2000 kilometer richting Buenos Aires etc. We hebben toen eerst maar een hotel opgezocht om alles eens op een rijtje te zetten, dit onder het motto; wat is wijsheid.

In het hotel zijn we tot de conclusie gekomen dat we het niet verantwoord vonden om nog verder door te rijden. Het vertrouwen was wat weg: een warm aan lopende motor, een raam wat mogelijk verder zou scheuren en breken, een pakking welke niet betrouwbaar was en nog 2000 kilometer rijden door afgelegen gebied etc. We hebben ons verstand gebruikt en goed nagedacht hoe we dit zouden gaan oplossen. De oplossing kwam gaandeweg. We hebben toen mede Rotarylid Bart opgebeld of hij in Argentinië ook kennis en kunde had om ons te helpen om een goede transporteur te vinden die onze auto naar BA zou kunnen brengen.  Bart werkt bij namelijk Rabobank International en komt regelmatig in Argentinië bij hun ‘Representative Office’ in Buenos Aires. Dit heeft uiteindelijk prima gewerkt. Bart en zijn  collega’s hebben er voor gezorgd dat we een goede transporteur vonden in Neuquen die de auto naar BA heeft gebracht. Eerlijk gezegd, dit waren toch wel spannende momenten…. Zo zie je maar weer hoe belangrijk een goed netwerk kan zijn…

We hebben vorige week dinsdag dus de auto op transport gezet en zelf zijn we woensdag met het vliegtuig naar Buenos Aires gegaan. Inmiddels had de Rabobank in BA voor ons een kamer geboekt in het Sofitel, alwaar ook de auto naar toe zou worden gebracht.  Het Sofitel ligt redelijk dichtbij het vliegveld, doch ook bij Buquebus, de terminal van waar de ferry naar Uruguay vertrekt. Gelukkig is alles daarna gegaan zoals we het wilden. De auto werd keurig gebracht en we hebben deze een nacht in een parkeergarage dichtbij het hotel gezet. Zelf zijn we nog even in het centrum van de stad geweest en hebben o.a. de Plaza de Mayo en de Franse Ambassade bezocht. M.a.w. ook nog een beetje toeristisch gedaan, echter wel in de stromende regen.

De volgende dag zijn we vroeg vertrokken richting Buquebus, hartje Buenos Aires. Na natuurlijk een paar keer verkeerd te zijn gereden, kwamen we bij Buquebus aan. Daarna ging alles vrij snel en gemakkelijk. We hebben de ferry genomen om ongeveer 10.00 uur en 3 uur later waren we in Colonia de Sacramento in Uruguay. We hebben dus het risico maar genomen om toch maar verder te rijden met de auto. We hadden geen andere keus en het waren niet veel kilometers. ’s Avonds hebben we overnacht bij de familie waar we de eerste nacht van onze reis ook hebben overnacht; Les 3 Brotones, ongeveer 30 km. boven Colonia de Sacramento. We hebben er een gezellige avond gehad en kwamen tot de conclusie dat ons Spaans toch wel met ‘sprongen’ vooruit was gegaan de afgelopen 4 maanden.

Afgelopen zaterdag de 21e november zijn we vertrokken naar Camping Paraiso Suizo. Deze camping ligt op ongeveer  80 kilometer ten oosten van  Montevideo. Zou er onderweg wat mis gegaan zijn met de auto, dan was er een snellere en betere hulp aanwezig dan in de pampa’s in Argentinië. Op camping Paraiso Suizo zijn we meer overlanders tegengekomen. Mensen met veel reiservaring etc. Het is er gezellig, ’s ochtends broodjes van campingbaas Heinz, ’s avonds een wijntje en een biertje etc. Kortom het is goed toeven hier. We wachten nu op een definitief bericht uit Montevideo (Grimaldi) om onze auto te verschepen. Dit zal mogelijk begin december zijn. In de tussentijd maken we hier  wat toeristische uitstapjes etc. Kortom, we vermaken ons wel en komen de tijd wel door.

Met andere woorden:

Een turbulente week hebben we achter de rug. Waarbij is gebleken dat een draaiboek van het ene moment op het andere moment kan, dan wel moet veranderen. Er zijn momenten waarin je creatief moet zijn. Waarbij het ook wel eens blijkt dat er niet altijd een panklare oplossing voor handen is. Zuid Amerika is beslist geen Nederland, waarbij je een en ander redelijk naar je eigen hand kan zetten. Ook het taalprobleem is een beperkende factor hier. Bovendien blijkt ook het hebben van goede  contacten  een must. Dit hebben we gemerkt. Kortom, alles is gelukkig goed afgelopen mede dankzij een aantal zeer goede vrienden en relaties. Dank daarvoor.

DSC_0024DSC_0083DSC_0035DSC_0038IMG_1246 (2) IMG_1243 (2) IMG_1230 Image-1DSC_0044DSC_0047DSC_0052DSC_0055DSC_0058DSC_0071DSC_0107DSC_0103DSC_0100DSC_0092DSC_0115DSC_0109DSC_0121 DSC_0122

Waar zijn we.nu, even een tussenstand

Gisteren, op maandag de 23e november hebben we onze blog deels bijgewerkt en gepubliceerd. Dit betrof ‘slechts’ een verslag van de grensovergang van Chili naar Argentinië, ons verblijf in San Carlos de Bariloche en bij Klaus en Claudia Schubert in El Bolson.

Na de publicatie van dit verslag hebben we veel reacties gekregen van mensen die zich afvroegen waar we een tijdlang waren. Men was ons een beetje ‘kwijt’. Welnu, wees gerust. We zitten inmiddels in Uruguay op de camping Paraiso Suizo, bij Heinz en Sylvia. Deze camping is een soort van start- en eindeplaats van mensen die op reis zijn. Hier is ook een gelegenheid om je wagen tijdelijk te stallen. In Uuguay mag je namelijk een jaar lang je auto importeren.  Het is hier gezellig en goed en voor ons is dit de plaats van waar we over een paar weken vertrekken. Tussendoor maken we nog wat uitstapjes in de omgeving.

Ons verslag over het vertrek van San Carlos de Bariloche richting het noorden volgt binnenkort in een aparte blog.  Het is een ietwat bijzonder verhaal…

Bijgaand een paar foto’s van de camping Paraiso Suizo in Uruguay.

DSC_0135DSC_0120DSC_0133DSC_0123

De grensovergang van Chili naar Argentinië een fluitje van een Peso

Ons  vorig blogbericht is geeindigd met ons bezoek aan het eiland Chiloe, de terugkeer naar het vaste land van Chili en het plaatsen van de vulkaanspecial op het web in San Carlos de Bariloche. Kort samengevat was dit het laatste bericht. Het heeft even geduurd, hier zijn we weer!

De grensovergang van Chili naar Argentinië was weer een bijzondere. Zaten de douanebeambten bij de grens van Mendoza van zowel Argentinië en Chili in een en hetzelfde kantoor, de douanebeambten van beide landen bij San Carlos de Bariloche, zaten 25 kilometer van elkaar af.  Later meer hierover.

De avond voor de grensovergang hebben we weer overnacht in het plaatsje Entre Lagos, ongeveer 50 km. voor de grens met Argentinië. De dag er voor hebben we nog een bezoek gebracht aan een verzamelaar van oude auto’s. Een uit de hand gelopen hobby van een Duitser die een paar Studebakers op de kop had getikt en van lieverlee allerlei oude auto’s – meest Studebakers – geschonken heeft gekregen. Een unieke verzameling! Dit is gelukkig bewaard gebleven, het is echter ongekend wat voor oud spul we zo onderweg zijn tegen gekomen. Er staat in Zuid Amerika een ‘schat’ van deze oude auto’s. Menig Europese verzamelaar zou z’n vingers er bij aflikken.

Op 5 november – we zijn wat laat met ons blogbericht – zijn we richting grens gegaan. Natuurlijk is het weer de traditionele papierenkwestie. Echter deze grensovergang heeft ervaring met buitenlanders, die vaak van deze overgang gebruik maken. Tussen beide grensovergangen blijkt een ‘niemandsland’ te zitten van ruim 25 kilometer, wat maakt dat je je op een gegeven moment afvraagt, ‘komt er nog een grensovergang, of zitten we al in Argentinie’?. Voor de zekerheid toch maar eens gevraagd. Gelukkig, nog 5 kilometer dan is er de grensovergang naar Argentinië. Blijkt in de praktijk dus 15 kilometer te zijn. Bij de grensovergang moet je het tijdelijk invoerdocument van de auto inleveren van het vorige land en je krijgt er een nieuwe voor terug. Let op de stempels! Daarbij moet je aan kunnen tonen dat de auto van jou is. Het Nederlandse kentekenbewijs voorziet daar niet in. De naam van de eigenaar staat er namelijk niet op. Men bekijkt dan het document van boven naar beneden, van voor naar achter en vraagt dan uiteindelijk: “Is it your car?”. “Si”, ja dus en dan typt ze – enigszins verontwaardigd – gelukkig verder.  Vaak noemen we ook even de naam van Maxima. De mensen zijn dan zichtbaar verheugd over het feit dat wij erg positief zijn over Maxima. Vanaf de grensovergang is het dan nog ruim 150 kilometer naar San Carlos de Bariloche. SC Bariloche is een prachtige stad gelegen aan een van de 10 tallen meren. Het is de poort naar Patagonia. We zijn naar camping Petunia gereden, de ‘overland’ camping bij uitstek. Daar ontmoetten we een stel overlanders met 2 kinderen; Adam, Emmely, en de kinderen Colette (Coco) en baby Sierra. Deze mensen zijn al 4 jaar onderweg in een VW Transporterbusje. Ze zijn met hun drieen vanuit Californie vertrokken en onderweg in Brazilie hebben ze hun tweede kind gekregen… Tja, zo iets gaat ook door…

We zijn er 3 nachten gebleven en het was er gezellig. Inmiddels ook een ’90 km sticker’ geregeld, alsmede 2 rode reflecterende stickers en weer nieuw gas om te koken. Geen gepruts meer met het benzinebrandertje etc.  Op zondag 8 november zijn we vertrokken richting El Bolson, om bij Klaus en Claudia Schubert onze verzekeringspapieren af te halen. Deze Klaus en Claudia wonen aan een rivier, hij is schapenboer en regelt voor heel veel buitenlanders de verzekeringspapieren voor diverse landen in ZA, geheel gratis en belangeloos. Voor ons was hij in augustus cruciaal, daar het voor ons onmogelijk bleek om in ieder land een aparte, doch bovenal goede verzekering te regelen. In de praktijk heeft niemand er ooit naar gevraagd, zo is het ook weer. Bij Klaus en Claudia hebben we een paar leuke dagen gehad; “het was kamperen bij de boer”. Hij heeft ons veel verteld over de geschiedenis en politiek van Argentinië en over hun reiservaringen. Betreffende dit laatste, wil ik refereren aan hun boek ‘Abgefahren’.  Als je dat leest, dan blijkt dat wij groentjes zijn en zullen we ook altijd groentjes blijven. Voor ons was El Bolson een zuidelijkste punt. We hadden al eerder besloten om niet verder naar het zuiden te gaan, doch langzaam via de Routa 40 naar boven te gaan. Op woensdag 11 november zijn wij ‘abgefahren’ van Klaus en Claudia, weer richting SC de Bariloche, gereden door een prachtige omgeving! Op camping Petunia zijn we nog 2 nachten gebleven en toen richting het noorden gegaan, Routa 40.

Daarover later meer.

DSC_0992DSC_1001DSC_1005DSC_1019

DSC_1023DSC_1030

DSC_1011DSC_1055DSC_1015DSC_1051

DSC_1055DSC_1060DSC_1063DSC_1069DSC_0132

DSC_0010DSC_0011DSC_0018DSC_0021

De beloofde vulkaanspecial.

Op dit moment zijn we reeds in San Carlos de Bariloche, in Argentinië, op camping Pitunia. De camping waar de ‘overlanders’ bij uitstek komen. Iedereen kent deze camping, dan wel krijgt het wel mee van iemand die men onderweg tegenkomt.             Nu dus ook weer even tijd om de vulkaanspecial samen te stellen en in de lucht te brengen. Dan is dat maar weer klaar.

DSC_0917DSC_0909DSC_0914DSC_0924DSC_0919DSC_0936DSC_0582DSC_0943DSC_1000DSC_0965

San Carlos de Bariloche, 6 november 2015.

Het eiland Chiloe, het Ierland van Chili

Op het moment dat dit wordt geschreven is maandagmiddag 2 november en we zitten op een camping aan het meer van Llanquihue, met uitzicht op 3 vulkanen, resp. de Osorno, de Cabuco en de Puntiagudo. Het weer is schitterend, het is onbewolkt, het zonnetje schijnt en we hebben een geweldig uitzicht op deze 3 vulkanen. Tijd om ook onze blog weer even bij te werken. Voordat je het weet is er namelijk weer een week voorbij en weet je het allemaal niet meer. De camping waar we zitten heet Camping Playa Werner, eigendom van de Duitse familie Werner, die 120 jaar geleden als kolonialisten hier naar toe zijn getrokken. M.a.w. de 3e en 4e generatie zit hier dus nu. De man – op leeftijd – sprak nog prima Duits, ‘und wolte dass wir uns zu Hause fullen sollten’.  Toch staat de tijd hier stil. Er is wel wifi en een warme douche, doch het onderhoud van de camping laat erg te wensen over.  Hoe men hiervan een bestaan kan hebben, is ons een vraag. Men heeft blijkbaar weinig nodig voor de oude dag…

De laatste keer deden we bericht van Chili als een soort van Klein Zwitserland; ‘alpenweiden’, koeien, bergen, witte bergtoppen etc.  Met ons verhaal zijn we gebleven bij ons verblijf in Pucon en het gezellige samenzijn met resp. Beat en Silvia, de Zwitsers en de twee Fransen, Daniel en Annie-Claude. Kortom, alweer een gezellig en sociaal weekend. Vorige week maandag zijn we vertrokken uit Pucon richting Panquipulli. Ik heb de naam ook niet verzonnen. Van een ander stel kregen we namelijk door dat er een prachtige camping moest zijn, gelegen aan een meer met geweldig uitzicht op de vulkaan Villarrica. Zo gezegd zo gedaan, het was effe zoeken, doch we vonden het. Tot zover hebben we – lees Marian – altijd de campings gevonden en we moeten zeggen dat de campings in Chili redelijk zijn, gemeten naar de maatstaven die we ons zelf zo zachtjes aan eigen hebben gemaakt.  Zo is het ook wel weer. Het voordeel van het alleen staan op de camping is dat je de meeste keren als een speciale gast wordt behandeld en alle faciliteiten ook voor je zelf hebt. Zo ook hier; de wc, de douche, het internet, het uizicht etc. Panquipulli was ook voor ons alleen, een aanrader. Op dinsdag vertrokken langs de meren naar Entre Lagos. Een keurig camping, ook weer aan het meer met een Engels sprekende beheerder. Entre Lagos ligt aan de weg die we deze week richting richting San Carlos de Bariloche (Argentinië) gaan nemen. Mogelijk komen we hier dus terug.

De volgende dag gereden richting Puerto Octay, Fruttilar (Theater aan het water, waar vriend Patricio heeft gedirigeerd) en zo naar de camping, ongeveer 6 km ten oosten van het plaatsje Puerto Varas. In het plaatsje Puerto Varas viel ons een bruine, DuitseToyota Landcruiser camper op. We hadden nog niet veel Toyota’s gezien. De volgende dag uiteindelijk richting Isla de Chiloe gereden, ons uiteindelijke doel. We wisten dat 2 dagen / nachten genoeg zou zijn en dat het een beetje (veel) meer van het zelfde zou zijn. Toch waren we nieuwsgierig. De pont genomen en een keurige camping gevonden, met uitzicht over het water en aan de overkant het vasteland. Het weer was redelijk; bewolkt maar gelukkig droog. Dit was in het plaatsje Ancud, nabij een keurig hotel, met wifi.

Het eiland staat bekend om haar vele houten kerken, in allerlei soorten, maten en kleuren. Ook zijn er veel huizen op palen gebouwd. Dit was in de buurt van de plaats Castro, ongeveer 75 km. ton zuiden van Ancud. Kortom, de volgende dag dus een dagje toeren over het eiland en uiteindelijk tot Castro gekomen. Het weer was redelijk, doch werd er in de loop van de dag niet beter op. Een prachtig ritje over het eiland richting de camping die in de Lonely Planet stond. De camping was dicht, doch er waren cabanas beschikbaar. Daar  hebben we dus maar een van genomen. Het was niet veel duurder dan een campingplaats. Wat een ‘luxe’ stond ons te wachten; een echt bed, een kachel, een tv, een bad en douche etc. Het kon niet op. Het enige vervelende was dat er een paar bouwvakkers tot diep in de avond doortimmerden… Het klusje moest nog even af…???

De volgende dag was het koud en winderig. Rustig ontbijt en op weg weer naar Ancud. Onderweg wat kerkjes bekeken en gefotografeerd. Het was de dag erna Allerheiligen (1-11-2015) en er stonden vele kraampjes om (kunst)bloemen te verkopen. Het eiland was dus precies zoals ons gezegd was. Na een paar dagen was het wel prima. We hadden besloten om weer naar de zelfde camping in Ancud terug te gaan. Het was een prima camping met een mooi uitzicht. Groot was onze verbazing dat we op de camping de bruine Toyota Landcruiser zagen, die we dus eerder in Puerto Varas waren tegen gekomen. Het zoekt elkaar dus blijkbaar op. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben kennisgemaakt met Tomas en Karin uit Gottingen, die ook een half jaar door Zuid Amerika toeren. Het klikte en het werd weer een gezellig weekend. We zouden eigenlijk gisteren – zondag 1 november – weer naar de vaste wal, doch we hebben er met z’n allen een gezellig en lui dagje van gemaakt. Gezamenlijk gekookt en gegeten, e-mailadressen en ervaringen uitgewisseld etc. Ook met deze mensen hadden we een goede tijd. Vanochtend zijn we met z’n allen weer overgestoken naar de vaste wal en is een ieder zijnsweeg weer gegaan. Het is toch altijd weer effe anders als je een paar dagen met leuke mensen optrekt en weer min of meer afscheid neemt. Ook dat is reizen…

We zitten nu dus op een camping in Llanquihue en net zijn er een paar Hollanders binnengekomen. Kortom, deze streek is dus populair en we hebben het gevoel dat het nu ook wat drukker wordt met toeristen en dan met name de ‘overlanders’. Nu even dus ons soort mensen. Morgen gaan we een tochtje rondom het meer maken om ook wat dichterbij de 3 vulkanen komen. Daarna richting SC de Bariloche, Argentinië. We gaan het zien. V.w.b. de foto’s, we maken een aparte ‘special’ van de 3 vulkanen. Het blijft fascineren.

Llanquihue,  3 november 2015

DSC_0722DSC_0775

DSC_0810DSC_0829DSC_0860DSC_0839DSC_0834DSC_0893DSC_0887DSC_0849